پس به پيامبر پاكيزه و پاك خود اقتدا كن زيرا او الگو و نمونه است براى كسى كه بخواهد از او پيروى كند و انتساب شايسته‌اى است براى آنكه بخواهد به او نسبت داشته باشد . و محبوب‌ترين بندگان نزد خداوند كسى است كه پيامبر ( ص ) را سرمشق خود قرار دهد و از او تبعيت نمايد . . . همگام بودن با قرآن و زنده نگه داشتن سنت رسول خدا ( ص ) در جامعه و در بين مسلمانان از نظر على ( ع ) آنقدر درخور اهميت بود كه حتىپيش از شهادت ، روزهاى كوتاهى را كه در اثر ضربت دشمن پليد در بستر بسر مىبرد ، در آخرين سفارشات و وصيت‌هاى خود ، چنين مىفرمود : « . . . أَمَّا وَصِيَّتىِ : فَاللَّهُ لَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً . وَ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فَلَا تُضَيّعُوا سُنَّتَهُ . أَقِيمُوا هَذَيْنِ الْعَمُودَيْنِ و اوْقِدُوا هَذَيْنِ الْمِصْبَاحَيْنِ . . . » « 1 » ؛ امّا وصيت من به شما اين است كه هيچ چيز را براى خدا شريك نياوريد و سنّت محمّد ( ص ) را ضايع نگذاريد و اين دو ستون را برپا بداريد و اين دو چراغ را برافروخته نگه بداريد . موضع‌گيرى على ( ع ) در شوراى خلافت امام على ( ع ) در تمام پيروزيهاى شكوهمند و تمام رنجها و سختيها دوشادوش پيامبر ( ص ) بود و در مسير پياده كردن احكام اسلام و تحقق يافتن اهداف مقدس نبى اكرم ( ص ) بيشترين پايدارى و فداكارى را كه با دنيايى از اخلاص و صداقت همراه بود ، از خود نشان داد . او براى رسول خدا ( ص ) هميارى شايسته و همدلى لايق بود و اگر هميارى و همدلى او با رسول خدا ( ص ) نبود ، هرگز از اسلام اثرى باقى نمانده بود و براى هميشه كفر و الحاد بر عالم حكمفرما مىشد و پيامبر اكرم نيك مىدانست كه چه كسى را به عنوان برادر براى خود برگزيند و نيك مىدانست چه كسى شايستگى منزلت هارون را براى موسى دارد و نيك مىدانست كه خلعت خلافت و جانشينى بعد از او ، بر

--> ( 1 ) . - همان ، خطبه 149 ( در بعضى از نسخه‌ها ، فاللَّهَ . . . و محمداً - منصوب - آمده است .